Gazneli Sultan Mahmud bir gün divana gittiğinde bütün memleket büyüklerinin orada toplanmış olduklarını gördü. Beylerini ve vezirlerini denemek istedi. Bir mücevher çıkararak vezirine uzattı: (daha&helliip;)
– Müfide Hanımefendi’ye
– Geçen gün Tokatlıyan’da Sermet bana genç bir Frenk takdim etti. Sorbonne’dan arkadaşmış! Kumral, çini mavi gözlü, güzel, narin, nazik bir çocuk! Aşırı bir Doğu düşkünü. İlk lafı bu oldu:
– Azizim, siz kendinizi bilmiyorsunuz. Avrupa’yı bir şey zannederek kendi güzelliklerinizi görmüyor, kendi sırlarla dolu dünyanızı yaşamıyorsunuz. (daha&helliip;)
Anadolu bozkırından, Çorum’un bir köyünden Hasanoğlan’a öğrenci olarak gelen Ali Çuhadar, köyünden okula yeni gelmiş.
Öğretmeni ona basımevinin sobasını yakma görevi vermiş. Yakıt kömürdür. Ali, köyünde tezek, odun yakardı. Kömürü öğretmeni anlatmıştı ama, nasıl yakılacağını bilmiyordu. (daha&helliip;)
Mehmet ve ailesi beraber pazar günü kahvaltı yapıyorlardı. Tatil olduğu için tüm aile bir arada idi. Mehmet’in ailesi, kendisi, babası, annesi ve kız kardeşinden oluşan küçük fakat mutlu bir aile idi. Mehmet ailesini çok seviyor. Tüm aile de birbirlerini seviyordu. Mehmet böyle mutlu ve huzurlu bir aile ile birlikte yaşamaktan son derece sevinçli ve mutlu idi. (daha&helliip;)
Ülkemizin Adana ilinde, gerçek, yaşanmış geçmişten buyana anlatılagelmiş bir halk hikayesidir. Adana ticaret odasının katkılarıyla Adana Markasının Öyküleri adıyla hazırlanmış Adana’nın kültürel tanıtımına katkısı olan Adana hikayelerinden bir halk hikayesidir “Dilek Tohumları”
“Ah Mehmet Ali bak, ikimiz de yeniden, doğduğumuz şehirdeyiz. Yatağa düşer düşmez, ‘Safiye, yayla gözümde tütüyor.’ dedin ya, içime battı. Bu bir vasiyet dedim.
Ameliyata giderken ‘Burnuma turunç kokuları geliyor’ dedin. Kendi kendime, ‘Varımı yoğumu satar kocamı gurbet ellerde koymam.’ dedim. Çocuklar ne bilsin Mehmet Ali? Öldün gittin sen biliyor musun ki? ‘Alın yazısı,’der geçerdin. (daha&helliip;)
Durun canım cenaze namazı deyince hemen canınız sıkılmasın. Hele şu hikayeyi bir dinleyin bakalım.
Eski günlerde köyün birinde, köyün ileri gelenlerinden biri ölmüş. Köylüler pek alışık değilmiş ölüm haberine, dağ havasından mıdır ne, Allah uzun ömür verirmiş bu köyün insanlarına. Köylüler haber alır almaz cenaze evine koşuşmuşlar, feryatlar ağıtlar başlamış. (daha&helliip;)
Hikaye Oku; 15 yıl önce, tecrübesiz ve meteliksiz bir muharrir olduğum sıralarda, bir gün önemli bir mesele üzerinde düşünmek için tenha bir parka gitmiştim. Dört yıl önce nişanlandığım sevgilimle evlenmeye bir türlü cesaret edemiyordum. Gelecek yıl içinde gelirimin artıp artmayacağına dair hiçbir fikrim yoktu; sonra belirli bir gelir sahibi olmadan, önceden tahayyül ettiğim gibi karımla, Paris, Roma, Viyana, Londra gibi yabancı şehirlerde nasıl yaşayarak yazı yazabileceğime aklım ermiyordu.
Cuma namazındaydık. Sağ tarafımda yaşlı bir adam, onun sağında ise tek kişilik boş yer vardı. Yaşlı adam, farza kalkarken arkaya döndü ve boşluğun gerisinde duran 14-15 yaşlarındaki gence: (daha&helliip;)
Vakıfköyü Seyit Ali anlatıyor: Malazgirt Savaşı sonrası ilerleyen, her gün bir yenisi eklenen topraklara, asalet katan Müslüman Türkün Tevhit mührünü basan öncü kuvvetlerin avcı kolundan bir askerin önüne işte bu mıntıkalarda 15-20 kadar gavur askeri çıkar, aralarında çıkan çarpışma sonunda orası düşman askerlerine mezar olur. Şimdi bile biz oraya gavur mezarlığı deriz. Aldığı derin bir yara ile oradaki topraklara kanını akıta akıta çeşmenin başına varır, dermansız düşer, bayılır oraya. Yetişen arkadaşları bir süre sonra bulurlar onu. Ruhu henüz cesedinden çıkmamıştır. Ayın hilal hali, yıldızı ile Mehmetçik’in yanında sanki bir bayrak gibi aksetmiştir. Can havli ile tuttuğu küçük çam filizi avucunda öylesine biçimlenmiş bırakmıyor, dudaklarında inilti ile Allah Allah der. Biraz sonra (daha&helliip;)
Saliha bir kadının, münafık ve cahil bir kocası vardı. Bu kadın “Bismillahirrahmanirrahıym” diye besmele çekmeden hiçbir işine başlamazdı. Münafık kocası, onun bu haline çok kızar, kadıncağıza yapmadığı eziyeti bırakmazdı. O saliha kadın ise, kocasının eza ve cefalarına sabreder ve onun doğru yola gelmesi için, Allah’a dua ederdi. (daha&helliip;)
Hikaye Oku; Zamanın birinde uzak diyarlardaki bir ülkenin kralı yerine tahta geçmesi için üç erkek evladından biri arasında seçim yapmak durumundaydı. Kral bu seçimde çok zorlanıyordu; çünkü evlatlarının üçü de akıllı ve yürekliydiler. Oğullar üçüz ve aynı yaştaydılar. Kral bu duruma çözüm bulamayınca bir bilgeye danıştı ve onun önerisine uymaya karar verdi. (daha&helliip;)
1930’lu yıllarda Amerikan hükümeti bilim adamlarından gemilerin radarlarda görünmemesini sağlayacak bir yöntem geliştirmelerini ister. 10 yıllık çalışmanın sonunda proje deneme aşamasına gelir. Deneyde Amerikan donanmasında görevli olan Eldridge adlı gemi kullanılacaktır. Gemi elektromanyetik alan oluşturmaya yarayacak tonlarca ekipmanla donanır ve 22 temmuz 1943’te saatler 09:00’i gösterirken jeneratörler çalıştırılır. Eldridge’in etrafını önce yeşil bir duman kaplar. Duman çekildiğinde ise deneyin istenenden daha başarılı olduğu anlaşılır. Çünkü Eldridge mürettebatıyla beraber “gözden” kaybolmuştur! (daha&helliip;)
Uzun yıllar önce, Hong Kong’dan New York’a giderken, San Fransisco’da bir hafta geçirdim. O şehre en son geldiğimden bu yana uzun zaman geçmişti ve bu zaman zarfında Doğudaki maceralarım umduğumdan daha iyi gelişmişti,- zengindim ve hâlâ yaşayan ve beni eski muhabbetlerimle hatırlayan gençlik dostlarım gibi kişilerle arkadaşlığımı yenileyebilmek için ülkemi yeniden ziyaret etmeyi göze alabilirdim. (daha&helliip;)
Küçük çocuk, deniz kenarında gördüğü yassı bir taşın güzelliğine hayran olmuştu. Mutlaka bir mücevherdi bulduğu. Şekli de bir insan kalbi gibiydi. Üstelik de parıl parıl parlamaktaydı. (daha&helliip;)
Kaderimin bana sunduğu yaşamın adıydı özlem. Özlenene sevgiler hep sonsuzdu. Ona hasret evlerde, ona hasret sokaklarda ona hasret yaşamaktı. Baktığın her şeyde onu aramak, özlenene ulaşabilmenin yollarını bulmaktı. Bu gayretle çektiğin acının farkına bile varmadan kedini sorguladığında daha büyük bir acı hissetmendi. Mantığım bunu kabul etmese de kalbim mantık kapılarını çoktan kilitlemişti. Bu acıya öyle alışmıştım ki özlemeyi bile özler olmuştum. (daha&helliip;)